W niedzielę 13 września w salkach przy parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Legnicy odbył się czwarty wykład Spotkań Biblijnych. Tym razem ze słuchaczami spotkał się ks. Krzysztof Batóg z Zielonej Góry. Wykład poświęcony był przymierzu Boga z Abrahamem, które, jak podkreślił prowadzący, nie jest jednym wydarzeniem, ale procesem opisanym w kilku etapach w 12., 15. i 17. rozdziale Księgi Rodzaju. Abraham otrzymuje od Boga trzy zasadnicze obietnice: ziemię, liczne potomstwo oraz błogosławieństwo, które przez jego potomstwo ma objąć wszystkie narody.
Pierwszym elementem tej historii jest powołanie Abrama. Bóg wzywa go do opuszczenia rodzinnej ziemi i domu ojca oraz do wyruszenia do miejsca, które sam mu wskaże. Wymaga to zaufania i gotowości do podjęcia drogi w nieznane. Abraham, mając 75 lat, odpowiada na Boże wezwanie. Wykład wskazywał, że jego historia przypomina, iż na rozpoczęcie drogi z Bogiem nigdy nie jest za późno.
Wiara Abrahama została przedstawiona jako droga, wyjście z dotychczasowego sposobu życia i podążanie za Bogiem ku przyszłości. Istotą wiary nie jest samo usłyszenie Bożego słowa, ale odpowiedź na nie poprzez posłuszeństwo. Oznacza ono powierzenie Bogu kierowania własnym życiem, rezygnację z koncentracji na sobie i gotowość do zmiany. Motyw „wyjścia” staje się w ten sposób jednym z podstawowych obrazów życia człowieka wierzącego.
Drugi etap przymierza opisany jest w 15. rozdziale Księgi Rodzaju. Abraham, mimo podeszłego wieku i braku potomka, otrzymuje od Boga zapewnienie, że będzie miał liczne potomstwo. Bóg każe mu spojrzeć na niebo i policzyć gwiazdy – tak liczne ma być jego potomstwo. Następnie dochodzi do zawarcia przymierza poprzez starożytny obrzęd ofiarniczy związany z krwią zwierząt.
W tym miejscu wykład prowadził także ku Nowemu Przymierzu. Krew zwierząt była znakiem życia, ofiary i przymierza. W chrześcijaństwie jej znaczenie zostaje wypełnione w ofierze Jezusa Chrystusa. To Jego krew staje się znakiem i podstawą wiecznego Nowego Przymierza.
Trzeci etap pojawia się w 17. rozdziale Księgi Rodzaju. Bóg ponownie potwierdza swoją obietnicę, zmienia imię Abrama na Abraham i ustanawia przymierze jako wieczne. Jego znakiem ma być obrzezanie, które staje się znakiem przynależności do wspólnoty przymierza. W wykładzie zwrócono uwagę, że chrześcijaństwo odczytuje ten znak już w perspektywie wewnętrznej: św. Paweł mówi o „obrzezaniu serca”, wskazując, że Nowe Przymierze dokonuje się nie poprzez znak na ciele, lecz w sercu człowieka.
Podsumowując, przymierze Boga z Abrahamem zostało przedstawione jako proces obejmujący powołanie, wiarę i posłuszeństwo, Boże obietnice, ofiarę oraz znak przymierza. Jego istotą jest inicjatywa Boga, który pozostaje wierny swojej obietnicy. Historia Abrahama staje się zarazem wzorem dla człowieka wierzącego: wiara oznacza wyjście z tego, co znane i bezpieczne, zaufanie Bożemu słowu oraz gotowość do podążania drogą, którą Bóg wskazuje.
